نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٦٣٠ - مقدمۀ چاپ دوّم

شود ميان زمين و آسمان را از بوى خوش پر كند و روشن كند،سر پوش وى كه بسر دارد از دنيا و هر چه در آنست بهتر است.

٢٢٤٥-: لقد أمرت أن أتجوّز في القول فإنّ الجواز في القول هو خير.

فرمان يافتم كه در سخن مجاز گويم كه مجاز در گفتار نيك است.

٢٢٤٦-: لقد أوذيت في اللّٰه و ما يوذي أحد و أخفت في اللّٰه و ما يخاف أحد،و لقد أتت عليّ ثلاثون من بين يوم و ليلة و ما لي و لبلال طعام إلاّ شيء يواريه إبط بلال.

هنگامى در راه خدا اذيت ديدم كه هيچ كس اذيت نمى‌ديد و هنگامى در راه خدا بيم‌ناك بودم كه هيچ كس بيم‌ناك نبود بسى روز و شب بر من گذشت كه من و بلال جز چيزى كه زير بغل بلال نهان ميشد غذائى نداشتيم.

٢٢٤٧-: لقد بارك اللّٰه لرجل في حاجة أكثر الدّعاء فيها أعطيها أو منعها.

خدا حاجتى را كه مرد در باره آن بسيار دعا كند روا بشود يا نشود،مبارك كرده است.