نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٣٥٩ - مقدمۀ چاپ دوّم
١٠١٩-: أيّما امرأة استعطرت ثمّ خرجت فمرّت على قوم ليجدوا ريحها فهي زانية و كلّ عين زانية.
هر زنى عطر بزند و بيرون رود و بر گروهى بگذرد كه بوى او را دريابند زنا كار است و هر ديدۀ زنا كار است.
١٠٢٠-: أيّما امرأة خرجت من بيتها بغير إذن زوجها كانت في سخط اللّٰه تعالى حتّى يرجع إلى بيتها أو يرضى عنها زوجها.
هر زنى كه بدون اجازه شوهر از خانه خود بيرون رود مورد خشم خداست تا بخانه بر گردد يا شوهرش از او راضى شود.
١٠٢١-: أيّما امرأة سألت زوجها الطّلاق من غير ما بأس فحرام عليها رائحة الجنّة.
هر زنى كه بدون جهت از شوهر خود طلاق خواهد بوى بهشت بر او حرام است.
١٠٢٢-: أيّما امرأة ماتت و زوجها عنها راض دخلت الجنّة.
هر زنى كه بميرد و شوهرش از او خشنود باشد ببهشت ميرود.
١٠٢٣-: أيّما امرأة نزعت ثيابها في غير بيتها خرق اللّٰه عزّ و جلّ عنها ستره.
هر زنى كه لباس خود را جز در خانه خود بيرون آورد خدا پرده خويش را از او بر گيرد.