تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٠٠ - يكديگر را دعا كنيم ، اين هم وسيلهء ديگر براى دريافت اتحاد

( پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : خدا را با زبانهايى دعا كنيد كه به وسيلهء آنها خدا را معصيت نكرده‌ايد ، گفتند : يا رسول الله كيست از ما كه چنين زبانى داشته باشد ؟ فرمود بعضى از شما بعضى ديگر را دعا كند ، زيرا تو با زبان او گناهى نكرده‌اى و او با زبان تو گناهى نكرده است . )

((١٨٢)) از دهان غير كى كردى گناه از دهان غير بر خوان كاى اله
يكديگر را دعا كنيم ، اين هم وسيلهء ديگر براى دريافت اتحاد مضمون بيت فوق كه از حديث اتخاذ شده است يكى از عالىترين مضامين انسانى الهى است . چند نكتهء قابل توجه در اين موضوع وجود دارد كه ما به طور اختصار به آنها اشاره مى كنيم :
نكتهء يكم - مسلم است كه دهان و سخن وسيله ايست كه درون ما را آشكار مى سازد ، چنان كه لحن و فصاحت جملات دعا اهميتى ندارد ، همچنين كوچكى و بزرگى و معطر بودن و بوى بد داشتن دهان ، كوچكترين اثرى در وسيله بودن آن ندارد . دعا چنان كه در مبحث بعدى خواهيم گفت : وجود خود را در اختيار خدا گذاشتن و عقل و قلب را مانند دو پيك امين به سوى خدا فرستادن است ، با هر دهانى كه باشد و با هر زبان و سخنى كه انجام بگيرد هيچ تفاوتى ندارد .
نكتهء دوم - ممكن است اين اعتراض به نظر برسد كه اگر شرط دعا و پذيرش آن ، قلب پاك و دهانى است كه معصيت نكرده باشد و روح انسانى در اين دنيا خود را آن چنان غريب و بىكس احساس كند كه حتى به دعاى ديگران هم نتواند اميد داشته باشد ، يا آن اتحاد عالى را ميان خود و سايران احساس نكند .
آيا بايد رابطهء خود را از خدا قطع كند و زبان به نيايش باز نكند ؟ پاسخ