تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٠٢ - تفسير ابيات

[ بياييد پيش از همه چيز گامى به نهان خانهء دل گذاريد ، انوار الهى را از روزنهء آن نهانگاه دريابيد ، سپس از آن نهانگاه قدم بيرون بگذاريد . در اين موقع است كه خواهيد توانست اين لطافتها و ظرافتها و جلوه هاى عالى هندسهء كلى را به آن نور ابدى مربوط ساخته و آنها را به عنوان نشانه هاى آن نور محبوب بپذيريد و الا اگر زندگانى ابدى هم نصيب شما شود از اين معلومات و آثار نخواهيد توانست به ديدار جمال و جلال آن نور محبوب نائل شويد ] .
آنان كه در عالم الست خداى خود را ملاقات نموده سر مست جلال و جمال او گشته‌اند مى توانند نشان او را در نمودهاى هستى دريابند ، بوى شراب را كسى مى تواند دريابد كه آن را چشيده باشد ، اين كه پيشواى ما فرموده است :
« الحكمة ضاله المؤمن » .
( حكمت گمشدهء مومن است ) .
اين گمشده براى كسى است كه پيش از گمشدن آن را داشته است . آن حكمت در حقيقت مانند دلال و واسطه اى است كه مى تواند شما را به حكيم مطلق رهنمون شود . [ اكنون در اين باره مثالى براى شما مى گويم ] :
اگر در عالم خواب كسى را ببينى كه به تو وعده مى دهد كه فردا فلانى را ملاقات خواهى كرد ، براى اين كه بدانى آن شخص مطلوب توست نشانهايى را به تو تعليم مى دهم :
١ - او سوار مركبى است .
٢ - همين كه تو را ديد تو را به آغوشش خواهد كشيد .
٣ - به روى تو خواهد ديد .
٤ - در مقابل تو دست بسته خواهد ايستاد .
٥ - اشتياق به چنين وصالى باعث نشود كه از روى هوى و هوس اين خواب را بكسى بگويى .
چنان كه خداى عز و جل به حضرت زكريا عليه السلام پدر حضرت يحيى عليه السلام در بارهء به وجود آمدن فرزندش چنين دستور داد كه تا سه روز با هيچ كس صحبت مكن ،