تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٥٤ - مطلب دوم

مطلب پنجم
مطلب ششم
مطلب پنجم - در همين اوصافى كه براى نعمتهاى بهشتى شمرده مى شود خاصيتهايى را براى آنها بيان مى كند كه در موضوعات مادى معمولى قابل تصور نيست مانند :
١ - آب غير متغير .
٢ - سايهء دايمى .
٣ - تغذيهء دايمى .
٤ - چشمه سارهايى از شير كه طعم آنها هرگز تغيير پذير نمى باشد .
٥ - چشمه سارهايى كه از شراب طهور است .
٦ - چشمه سارهايى از عسل صافى .
٧ - تمام شئون زندگانى وجود دارد ولى كوچكترين غصه و اندوهى در آن جايگاه قابل تصور نيست .
٨ - بكر دايمى بودن حوريان بهشتى .
٩ - با اين كه در آن جايگاه مى خورند و مى خوابند و آسايش مى كنند و از هر گونه لذايذ مادى بهره مند مى شوند ، با اين حال كوچكترين سخن زشت ميان آنها رد و بدل نمى شود .
« لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلَّا سَلاماً ١٩ : ٦٢ . . . » [١] ملاحظه مى شود كه اين پديده ها در جهان طبيعت اشكال و خواصى دارد كه با اين اوصاف كه ما ذكر كرديم و آيات قرآنى آنها را براى نعمتهاى بهشتى مى شمارد در بارهء موضوعات مادى قابل تصور نيست .
مطلب ششم - آياتى در قرآن وجود دارد كه به كاميابى مطلق مردم بهشت اشاره مى كند ، از آن جمله مى فرمايد :

[١] سوره مريم ، آيهء ٦٢ . .