تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٩ - تفسير ابيات

مردگان هنگامى كه صداى اسرافيل را بشنوند يا هنگامى كه نغمهء اولياء الله را گوش فرا دهند سر از خاك سياه مردگان برداشته ، مى گويند :


((١٩٣٣)) ما بمرديم و به كلى كاستيم بانگ حق آمد همه برخاستيم
تو مى گويى ، چگونه مى شود كه بانگ الهى با اين كه زير پرده ها پنهان است ، انسانها بشنوند ؟ آرى صداى الهى را زير پرده ها مى توان شنيد ، آن چنان كه راز الهى در درون مريم القاء شد و عيسى عليه السلام را حمل نمود .
بياييد اى انسانهايى كه فنا و نابودى شما را در زير پوست طبيعت مخفى ساخته است ، بياييد از عدم به سوى وجود بگرائيد آيا صداى الهى را نمى شنويد ؟ اين صداها كه از رهبران راه حق و حقيقت بر مى آيد مربوط به خود آنها نيست بلكه :


((١٩٣٦)) مطلق اين آوازها از شه بود گر چه از حلقوم عبد الله بود
مگر خداوند نفرموده است كه « اى بندهء من حقيقتاً در اطاعت من بكوش تا تو را نمونه‌اى از خود نمايم ؟ »