تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٥٩ - برزخ

خواهند شد كه بالاترين آنها عذاب فراق خداوندى و شكنجه محروميت از ملاقات او است .
اين مطلب هم از آيات فراوانى استفاده مى شود و ما احتياجى به تفصيل آنها نداريم .
برزخ برزخ دو اصطلاح متفاوت دارد :
اول - برزخ مدتى است كه انسانها در ميان مرگ و روز رستاخيز به سر مى برند .
دوم - برزخ جهانى ميان بهشت و دوزخ است كه در بعضى از مدارك اسلامى آن را اعراف مى نامند .
اما برزخ به اصطلاح اول يعنى جهان پس از مرگ ، بعضى از آيات در ثبوت اين عالم صريح است ، خداوند مى فرمايد :
« حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ اَلْمَوْتُ قالَ رَبِّ اِرْجِعُونِ . لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ ، كَلَّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَمِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ . » ٢٣ : ٩٩ - ١٠٠ [١] ( هنگامى كه مرگ يكى از آنها فرا مى رسد مى گويد : خداوندا ، مرا بر گردانيد تا در آن چه كه از خود گذاشته‌ام عمل نيكو انجام بدهم » باو گفته مى شود « هرگز اين يك كلمه‌اى است كه مى گويد ، » يعنى اگر بر گردد باز مطابق هوى و هوس خود زندگى خواهد كرد « پس از عبور از مرگ ، جهان برزخى وجود دارد كه تا روز رستاخيز در آن جا به زندگى خود ادامه خواهند داد ) .
ثبوت جهان برزخ را تجرد روح نيز اثبات مى كند ، زيرا - هنگامى كه اثبات شد كه براى روح نابودى وجود ندارد ، بدون ترديد پس از جدايى از همين كالبد مادى به بقاء خود ادامه خواهد داد .

[١] سوره المؤمنون ، آيهء ١٠٠ و ١٠١ . .