تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٩٢ - آيه

((٣٦٩٧)) بعد از آن اين نار نار شهوت است كاندرو اصل گناه و ذلت است
((٣٦٩٨)) نار بيرونى به آبى بفسرد نار شهوت تا به دوزخ مى برد
((٣٦٩٩)) نار شهوت مى نيارامد به آب ز انكه دارد طبع دوزخ در عذاب
((٣٧٠٠)) نار شهوت را چه چاره نور دين نوركم اطفاى نار الكافرين
((٣٧٠١)) چه كشد اين نار را نور خدا نور ابراهيم را ساز اوستا
((٣٧٠٢)) تا ز نار نفس چون نمرود تو وارهد اين جسم همچون عود تو نار پاكان را ندارد خود زيان كى ز خاشاكى شود دريا نهان هر كه ترياق خدايى را بخورد گر خورد زهرى مگويش كه بمرد خود كند رنجور را رنجورتر وان كه معمور است از او معمورتر گر طبيعت گويد اى رنجور زار از عسل پرهيز كن اى هوشدار گر جوابش گويى از جهل اى سقيم كه چرا تو مى خورى بىترس و بيم گويدت در دل حكيم نكته دان كج قياسى كرده‌اى چون ابلهان آب چشمه بين ز ريزش شد فزون آب خم بين كه ز خوردن شد نگون در تو علت مى فروزد همچو نار هين مكن با نار هيزم را تو يار زين دو آتش خانه ات ويران شود غالب زنده از آن بىجان شود در من ار ناريست هست آن همچو نور نار صحت در تن افزايد سرور نار صحت چون فروزد در وجود بىزبان زو تن برد صد گونه سود
((٣٧٠٣)) شهوت نارى براندن كم نشد آن بماندن كم شود بىهيچ بُد
((٣٧٠٤)) تا كه هيزم مى نهى بر آتشى كى بميرد آتش از هيزم كشى
((٣٧٠٥)) چون كه هيزم باز گيرى نار مرد ز ان كه تقوى آب سوى نار برد
((٣٧٠٦)) كى سيه گردد به آتش روى خوب كو نهد گلگونه از تقوى القلوب
آيه « قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِله واحِدٌ فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّه فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَلا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّه أَحَداً . » ١٨ : ١١٠ (١)

(١) سوره الكهف ، آيهء ١١٠ . .