تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣١٢ - تفسير ابيات

مى خواند و مى گويد : به سوى ما بياييد - زيرا چنان كه جويندگان در طلب هدف هستند هدفها نيز در جستجوى جويندگان مى باشند ، چنان كه توبه خود رابطه‌اى ميان انسان و خدا است كه مى گويد : اى انسانها بياييد و به سوى خداى خود باز گشت كنيد . همچنان كه خوبان نيز در دنيا آيينه مى خواهند كه جمال خود را تماشا كنند .
در حقيقت تمام اوصاف عاليهء انسانى مى خواهد انعكاس خود را در جهان هستى ببيند . آيينه نشان دهندهء زيبايى زيبايان است و جامعهء خوشبخت نشان دهندهء شخصيت افراد آن جامعه است .
از آن جا كه مستمندان مانند آيينه روحيهء عطا و بخشش شما را منعكس مى كنند لذا روى اين آيينه پاك و روشن دم نزنيد و آن را تيره و تار نكنيد ، چنان كه خداوند به پيامبر عزيزش دستور مى دهد كه به مستمندان بىنوا بانگ مزن و آنها را محروم باز مگردان .
پس موجودات قابل در حقيقت مطابق مشيت خداوندى آيينهء خود حقاند و از آن جهت كه با حق و حقيقتاند خود بهره‌اى از جود مطلق دارند . اين مطلب را جبران خليل با بيان بسيار شيوا و ادبى در جملات گذشته بيان كرده است .
كسى كه نه جنبهء فعاليت و نه جنبهء قابليت در اين جهان دارد در حقيقت او زنده نيست بلكه مردهء متحركى ميان زندگان است .