تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٥٧ - تبصره

در همين مضمون است آياتى از قبيل اين كه بشر به سوى خدايش بر مى گردد مانند :
« إِنَّ إِلى رَبِّكَ اَلرُّجْعى . » ٩٦ : ٨ [١] ( برگشت بسوى خداى تست ) .
« يا أَيَّتُهَا اَلنَّفْسُ اَلْمُطْمَئِنَّةُ . اِرْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً . » ٨٩ : ٢٧ - ٢٨ [٢] ( اى نفس با آرامش ، در حالى كه تو از خدا راضى و او از تو خشنود است بسوى خدايت بر گرد ) .
يكى از آيات قرآنى كه بهشت را قرب بارگاه خداوند معرفى مى كند اين آيه است :
« وَلَقَدْ رَآه نَزْلَةً أُخْرى . عِنْدَ سِدْرَةِ اَلْمُنْتَهى . عِنْدَها جَنَّةُ اَلْمَأْوى . » ٥٣ : ١٣ - ١٥ [٣] ( يك بار ديگر او را ديد ، در نزد سدره المنتهى ، بهشت پايدار در آن جا است ) .
با ملاحظهء مطالب هشتگانه كه با استناد به آيات مطرح كرديم ، اين مسئله كاملًا روشن مى شود كه بهشت جايگاه تن پرورى خالص كه كار حيوانات است نيست ، بلكه جزاى كارهاى دنيوى ما در آن جايگاه برين اشكال بسيار گوناگون دارد و نفوس انسانى از حد اقل لذايذ مادى تا ملاقات الهى بهره بردارى خواهند كرد .
تبصره اين نكتهء با اهميت را ضمناً تذكر مى دهيم كه حتى لذايذ مادى كه در نعمتهاى بهشتى گفته شده است ، حقايق ديگرى غير از اين لذايذ مادى است كه ما تصور مى كنيم به اين دليل كه بهشت جايگاه حيات حقيقى است « و ان الدار الاخره لهي الحيوان »

[١] سوره العلق ، آيهء ٨ . .
[٢] سوره الفجر ، آيهء ٢٨ و ٢٩ . .
[٣] سوره النجم ، آيهء ١٣ و ١٤ و ١٥ . .