تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٧٤ - آيه

((٣١٩٠)) مى رود اين هر دو كار از انبيا بىخبر زين هر دو ايشان چون صدا
((٣١٩١)) گر صدايت بشنواند خير و شر ذات كُه باشد ز هر دو بىخبر
آيه « وَلَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَتَرَكْتُمْ ما خَوَّلْناكُمْ وَراءَ ظُهُورِكُمْ ٦ : ٩٤ . . . » (١) ( در چنين روزى تنها به پيشگاه ما آمده‌ايد ، همچنان كه براى اولين بار شما را آفريديم . امروز آن چه را كه به شما داده بوديم پشت سر گذاشته‌ايم ) .
« إِنَّ اَلْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ . آخِذِينَ ما آتاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ . كانُوا قَلِيلًا مِنَ اَللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ . وَبِالأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . » ٥١ : ١٥ - ١٨ (٢) ( انسانهاى با تقوى در باغها و چشمه سارهاى بهشتى جاى مى گيرند ، آنان آن چه را كه خدا بر آنها داده است گرفته‌اند ، آنان اندكى از شب را به خواب مى رفتند و در سحرگاهان به خداى خويش استغفار مى كردند ) .
« يا عِبادِيَ اَلَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ . » ٢٩ : ٥٦ (٣) ( اى بندگان من كه ايمان آورده‌ايد زمين من بسيار وسيع است ، بمن عبادت كنيد ) .
در آيه ديگر چنين است كه :
( كسانى را كه فرشتگان در حالى كه به خود ستم روا داشته‌اند در مى يابند ، با آنان مى گويند : شما در چه حال بوديد ؟ مى گويند : ما در زمين از بىنوايان بوديم ، مى گويند : مگر زمين خدا پهناور نبود كه در نقاط گوناگون آن مهاجرت كنيد و تن به ستم ندهيد ؟ )

(١) سوره الانعام ، آيهء ٩٤ . .
(٢) سوره الذاريات ، آيهء ١٥ تا ١٨ . .
(٣) سوره العنكبوت ، آيهء ٥٦ . .