تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٧٩٤ - آيه

((٣٩١٢)) آن به نسبت با كمال تو رواست ملك و اقبال و غناها مر تو راست
((٣٩١٣)) كه تو پاكى از خطر ور نيستى نيستان را موجد و مغنيستى
((٣٩١٤)) آن كه رويانيد تاند سوختن وان كه بدريده است داند دوختن
((٣٩١٥)) مى بسوزد هر خزان مر باغ را باز روياند گل سباغ را
((٣٩١٦)) كاى بسوزيده برون آ تازه شو بار ديگر خوب و خوش آواز شو
((٣٩١٧)) چشم نرگس كور شد بازش بساخت حلق نى ببريد و بازش خود نواخت
((٣٩١٨)) ما چو مصنوعيم و صانع نيستيم جز زبون و جز كه قانع نيستيم
((٣٩١٩)) ما همه نفسى و نفسى مى زنيم گر نخواهى ما همه اهريمنيم
((٣٩٢٠)) ز ان ز اهريمن رهيدستيم ما كه خريدى جان ما را از عمى
((٣٩٢١)) تو عصا كش هر كه را كه زندگيست بىعصا و بىعصا كش كور چيست ؟

((٣٩٢٢)) غير تو هر چه خوش است و ناخوش است آدمى سوز است و عين آتش است
((٣٩٢٣)) هر كه را آتش پناه و پشت شد هم مجوسى گشت و هم زردشت شد
((٣٩٢٤)) كل شيئى ما خلا الله باطل ان فضل الله غيم هاطل
((٣٩٢٥)) باز رو سوى على و خونيش و ان كرم با خونى و افزونيش
آيه « رَبَّنا لا تُزِغْ قُلُوبَنا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ اَلْوَهَّابُ . » ٣ : ٨ (١) ( اى پروردگار ما پس از آن كه قلب ما را هدايت فرمودى ، آن را ملغزان ، رحمتى از نزد خود به ما عطا فرماى كه تو بسيار بخشاينده‌اى ) .
« اِهْدِنَا اَلصِّراطَ اَلْمُسْتَقِيمَ . » ١ : ٦ (٢) ( ما را به راه راست هدايت فرماى « يا در راه راست ثابت قدم فرماى . » )

(١) سوره آل عمران ، آيهء ٨ . .
(٢) سوره الفاتحة ، آيهء ٥ . .