تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٩١ - آيه

آيه كلمهء « تَعالَوْا » ٣ : ٦٤ در قرآن مجيد در هفت آيه وارد شده است ، آن چه به هدف جلال الدين مناسب است دو آيه است :
« قُلْ يا أَهْلَ اَلْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا الله ٣ : ٦٤ . . . » [١] ( بگو اى اهل كتاب بياييد كلمه‌اى را كه ميان ما و شما مورد اتفاق است بپذيريم ، اين كه جز خدا كسى را نپرستيم ) .
اين آيه اگر چه از يك جهت با ظاهر كلام جلال الدين وفق نمى دهد - زيرا مى گويد :


((٢٦٩٤)) قل تعالوا گفت حق ما را بدان تا بود شرم اشكنى ما را نشان
چنان كه معلوم است كلمهء « ما » ظاهر در بارهء مسلمانان است . اما از جهت ديگر با نظر به مقصود كلى جلال الدين آيهء مزبوره مى تواند قابل استشهاد باشد - زيرا جلال الدين مى خواهد بگويد : خداوند با خواستن انسانها كه چيز شايسته‌اى در دست ندارند و از آمدن به سوى او شرم دارند ، آنها را به سوى خود مى خواند تا شرم و خجلت از ميان برداشته شود .
« وَإِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ الله لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ ٦٣ : ٥ . . . » (٢) ( هنگامى كه براى آنان گفته مى شود كه بياييد پيامبر خدا به شما استغفار كند ، سرهاى خود را كج مى كنند يا بر مى گردانند ) ممكن است مقصود جلال الدين از اين كه خدا ما را براى از بين بردن شرمى كه ما داريم به سوى خود مى خواند ، يك معناى عمومى باشد كه در آيات قرآنى كاملًا ديده مى شود كه خداوند مؤمنين را با خطابهاى گوناگونى به سوى خويش دعوت مى كند .

[١] سوره آل عمران ، آيهء ٦٤ . .
(٢) سوره المنافقون ، آيهء ٥ . .