تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٧٧ - تفسير ابيات

حيوانات را روح تازه مى دمد و باران خزانى هم وجود دارد كه آنها را افسرده مى نمايد .
از همين جا بايستى بدانى كه آثار همين موجودات در عوالم مختلف گوناگون مى باشد .
بدين سان در جهان پشت پرده هم انواع موجودات آثار گوناگونى دارند .
اگر موجود انسانى از ابدال و اولياء الله بوده باشد ، آثار نمودهاى درونى او غير از آثارى است كه يك انسان معمولى طبيعى « كه فقط زندگى مى كند و مى ميرد » ، در درون خود احساس مى كند . باران بهارى درختان را شكوفان مى كند و اما اگر خود درخت خشكيده باشد ، همين باران زنده كننده در آن اثرى نخواهد بخشيد .
به قول سعدى شيرين سخن :

باران كه در لطافت طبعش خلاف نيست در باغ لاله رويد و در شوره زار خس
چنان كه باد كار خويش را انجام مى دهد يعنى به همهء نباتات و حيوانات مى وزد سپس سر راه خود مى گيرد ، همچنان نفحات حق كار خود را مى كند و بر انسانها مى وزد و مى گذرد گروهى از آن بهره بردارى مى نمايند و روح خود را نوازش مى دهند ، گروه ديگر بدون توجه مشغول چريدن در علفزار ماديات مى باشند .