تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٥٥ - مطلب هفتم

« . . . وَفِيها ما تَشْتَهِيه اَلأَنْفُسُ وَتَلَذُّ اَلأَعْيُنُ وَأَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ . » ٤٣ : ٧١ [١] ( در آن بهشت هر چه كه نفوس و ديده گان از آن لذت ببرد وجود دارد ، شما در آن جا ابديت خواهيد داشت ) .
در چهار مورد ديگر اين جمله در آيات ديده مى شود :
« لَهُمْ ما يَشاءُونَ فِيها ٥٠ : ٣٥ . . . » [٢] ( براى آنان هر چه كه بخواهند در بهشت آماده است يا به آنها خواهد رسيد ) .
اين گروه از آيات به طور روشن دلالت مى كند به اين كه نفوس انسانى هر چه كه بخواهد يعنى تا بىنهايت مى تواند از لذايذ برخوردار شود و نيز به طور عمومى آياتى مى گويد : براى آنان زندگانى مورد رضايت آماده مى شود ، مانند آياتى كه اين مضمون را در بر دارد .
« فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ . » ٦٩ : ٢١ [٣] ( او در يك زندگانى خوشايند خواهد بود . ) مطلب هفتم - از آيات زيادى استفاده مى شود كه اهل بهشت به طور مطلق به آرزوهاى خود يا كمال اعلا مى رسند ، مانند آياتى كه به اين مضمون است :
« . . . أَصْحابُ اَلْجَنَّةِ هُمُ اَلْفائِزُونَ . » ٥٩ : ٢٠ [٤] ( اصحاب بهشتاند كه به » آرزوها يا كمال اعلا « نايل شده‌اند ) .
ترديدى نيست در اين كه اگر براى آنان كوچكترين خلاف خواسته ها و تمايلات وجود داشته باشد آنان به فوز عظيم نايل نشده‌اند . در آيهء ديگرى مى گويد :
« فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ ٣٢ : ١٧ . . . » [٥]

[١] سوره الزخرف ، آيهء ٧١ . .
[٢] سوره ق ، آيهء ٣٥ . .
[٣] سوره الحاقة ، آيهء ٢١ . .
[٤] سوره الحشر ، آيه ٢٠ . .
[٥] سوره السجدة ، آيهء ١٧ . .