تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٥ - تفسير ابيات

تمام اين خواص جسمانى را در خود منعكس مى سازد ، براى اين ميدان پيش و پس ، زيادى و كمى و تساوى ، گذشته و حال و آينده مطرح مى باشد . اين مبحث در آينده بررسى كاملترى خواهد شد .
تفسير ابيات پيغمبر فرموده است : در روزگار زندگى بكوشيد تا از نفحات و دمهاى جان پرور الهى بهره مند گرديد ، مواظب خود باشيد ، كه نفحه هاى حق به شما روى مى آورد و بدون اين كه متوجه باشيد ، از شما روى مى گرداند و به راه خود مى رود و هر كه استعداد پذيرش داشته باشد او را بهره مند مى سازد .
گمان نبريد كه نفحات جان نواز حق قابل تكرار نيست ، زيرا لطف عميم او مقتضى است كه گه گاهى به اضافه لطف عمومى اش ارواح ما را بنوازد و اين لطف از انسانها بريده نمى شود .
خاصيت اين نفحات الهى آن چنان است كه ماهيت آتش كه خاصيت احتراق دارد تبديل به عامل خاموشى آتش مى گردد . اين نفحات مى تواند جانهاى مرده را به حركت در آورد .
همچنين طبيعت آتشين گروهى كه طبع آتشين دارند با وزش اين نسيم الهى خاموش مى گردد .
مردگان از رايحهء ابديت اين نسيمها قباى وجود مى پوشند . اين تازگى و حركتى را كه نسيم الهى ايجاد مى كند از تازگىها و جنبشهاى معمولى طبيعى نيست . عظمت اين نسيم چنان است كه اگر لحظه‌اى در آسمانها و زمينها خود را بنماياند ، اين جهان با اين گسترش در مقابل عظمت آن قطره‌اى بيش نخواهد بود .
تو اگر مى خواهى عظمت اين دم را بدانى ، به ياد بياور امانتى را كه خداوند به زمين و آسمانها عرضه نمود ، همهء آنها از بيم آن شانه خالى كردند ، اين آسمان با عظمت و اين زمين پهناور از حمل چنين امانت امتناع ورزيدند ، ولى انسان خود را براى