شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٠ - باقى قصه موسى

ب ٣٦٣٥- ٣٦١٦ همچنان كرد: موسى دعا كرد تا عذاب از آنان برفت و نعمت جاى آن را گرفت.

حُبِّ ثَمين: دانه گران بها. كنايت از آن چه خوردنى است.

جُوعُ البَقر: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٣٨/ ٢.

آن دمى: منسوب به آن دم. دم رحمانى و مقصود مؤمنان يا سبطيان پيروان موسى (ع) اند.

٤٠٩/ ٤

٢٨٩٠/ ٥ زدن: روى آوردن.

طاغى شدن: بارها در قرآن كريم آمده است: هر گاه بر آدمى زيانى رسيد، به خدا روى مى‌آرد و چون خدا آن را بر طرف گردانيد خدا را فراموش سازد.

آهن اخگر شدن: كنايت از سخت سوزاندن نفس با رياضت و گرسنگى دادن آن، كه نفس اگر مغلوب نشود و به فرمان نيايد اطاعت نخواهد كرد، چنان كه آهن اگر گداخته نشود، با كوفتن نرم نخواهد شد.

مُجَاعت: گرسنگى. (تن هنگامى به فرمان روح در مى‌آيد كه گرسنه باشد.) او چو فرعون است:

(شرح انقروى) (اگر فرعون نفست را با عصاى منع به فرمان در نياوردى اژدها خواهد شد.)