شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥٩ - مثل قانع شدن آدمى به دنيا و حرص او در طلب دنيا و غفلت او از دولت روحانيان كه أبناى جنس وىاند و نعره زنان كه يا ليت قومى يعلمون

تو مريد و ميهمان آن كسى‌

كو ستاند حاصلت را از خسى‌

نيست چيره چون تو را چيره كند

نور ندهد مر تو را تيره كند

ساختى خود را جنيد و با يزيد

رو كه نشناسم تَبَر را از كليد

بد رگىّ و منبلى و حرص و آز

چون كنى پنهان به شيد اى مكر ساز

همچو اين خامان با طبل و علم‌

كه الاقانيم در فقر و عدم‌

لاف شيخى در جهان انداخته‌

خويشتن را بايزيدى ساخته‌

خيز شيران خدا بين گور گير

تو چو سگ چونى به زرقى كور گير

گور چه از صيد غير دوست دور

جمله شير و شير گير و مستِ نور

در نظاره صيد و صيادىِّ شه‌

كرده ترك صيد و مرده در وَلَه‌

همچو مرغ مرده شان بگرفته يار

تا كند او جنس ايشان را شكار

مرغ مرده مضطر اندر وصل و بَين‌

خوانده اى القَلبُ بَينَ اصبَعين‌

مرغ مرده‌اش را هر آن كه شد شكار

چون ببيند شد شكار شهريار

هر كه او زين مرغِ مرده سر بتافت‌

دست آن صيّاد را هرگز نيافت‌