شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٢ - در بيان آن كه حكما گويند آدمى عالم صغرى است و حكماى الهى گويند آدمى عالم كبرى است زيرا آن علم حكما بر صورت آدمى مقصور بود و علم اين حكما در حقيقت حقيقت آدمى موصول بود

كبير است در آن مى‌توان يافت. (نگاه كنيد به: رسائل اخوان الصفا، ج ٣، ص ٢١٢ به بعد) به صورت عالم اصغر:

(منسوب به على (ع)) پس با توجه بدين كه آن چه در عالم كون يا به گفته حكما در عالم كبير است در انسان موجود است و با توجه بدان كه انسان اصل است و عالم فرع، عالم كبير انسان است.

هست شدن: پديد آمدن. (به صورت ظاهر ميوه به شاخ وابسته است و اگر شاخ نباشد ميوه نيست امّا در واقع شاخه براى پديد شدن ميوه پديد آمد.)

٩٦٩- ٩٦٨/ ٢ ولاد: زادن، كنايت از پديد آمدن.

مصطفى زين گفت: اشارت است به حديثى كه از طريق عامه و خاصه روايت شده است:

«آدَم فَمَن دُونَه تحت لوائى و لا فخر.» (مسند احمد، ج ١، ص ٢٨١) «آدم فمن دونه تحت لوائى يوم القيامة.» (بحار الانوار، ج ٦، ص ٤٠٢، از مناقب آل ابى طالب، ابن شهر آشوب) نحن الآخرون ...:

٣٠٤٢/ ٢ (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٠٤٢/ ٢) جدّ جدّ:

٤٥٤٠/ ٣

(خاقانى) سجده ملك براى پيغمبر ٦: چنان كه در حديث مفصلى است از ابن عباس كه پيش از