شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٥ - شرح إنما المؤمنون إخوة و العلماء كنفس واحدة خاصه

تفرقه در روح حيوانى بود

نفس واحد روح انسانى بود

چون كه حق رشّ عليهم نوره‌

مفترق هرگز نگردد نور او

جان گرگان و سگان هر يك جداست‌

متّحد جان‌هاى شيران خداست‌

جمع گفتم جان‌هاشان من به اسم‌

كآن يكى جان صد بود نسبت به جسم‌

همچو آن يك نور خورشيد سما

صد بود نسبت به صحن خانه‌ها

ليك يك باشد همه انوارشان‌

چون كه برگيرى تو ديوار از ميان‌

چون نماند خانه‌ها را قاعده‌

مؤمنان مانند نفس واحده‌

فرق و اشكالات آيد زين مقال‌

ز آن كه نبود مثل اين، باشد مثال‌

فرق‌ها بى‌حد بود از شخص شير

تا به شخص آدمى زاد دلير

ليك در وقت مثال اى خوش نظر

اتّحاد از روى جان بازى نگر

كآن دلير آخر مثال شير بود

نيست مثل شير در جمله حدود

متّحد نقشى ندارد اين سرا

تا كه مثلى وا نمايم من تو را

هم مثال ناقصى دست آورم‌

تا ز حيرانى خرد را وا خرم‌

شب به هر خانه چراغى مى‌نهند

تا به نور آن ز ظلمت مى‌رهند

آن چراغ اين تن بود نورش چو جان‌

هست محتاج فتيل و اين و آن‌