شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٤ - تصديق كردن استر جوابهاى شتر را و اقرار آوردن به فضل او بر خود، و از او استعانت خواستن و بدو پناه گرفتن به صدق، و نواختن شتر او را و ره نمودن و يارى دادن پدرانه و شاهانه

جحود: انكار.

زُبانه نار: سوزش آتش. كنايت از آتش دوزخ.

دندان دد: اشارت است بدان كه در آن جهان خصلت‌هاى بد آدمى به صورت درندگان در مى‌آيد.

٣٦٦٢/ ٤ ادخُلى ...: گرفته از قرآن كريم است: يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً. فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي. (فجر، ٢٧- ٣٠) در بافتن: متصل كردن، پيوند دادن.

١٧٣٥/ ١ راه خفا: راهى كه تنها خاصان خدا آن را مى‌دانند. سير الى اللَّه.

اهدنا: اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ. (فاتحه، ٦) غوره بودن:

٣٧١٠- ٣٧٠٩/ ٢ چنان كه گفته شد شتر رمز مؤمنى است كه با نور خدا به جهان مى‌نگرد و استر كوتاه بينى كه در وادى شبهات به سر مى‌برد. او هنگامى از قيد شبه خواهد رست كه نقص خود را دريابد، و با انابت به خدا يا به سوى وليى از اولياىِ حق شتابد. تا آن ولى به لطف دست وى گيرد و حق تعالى به بركت ولىّ توبه او را بپذيرد و از گناهش در گذرد و به بهشتش در آورد.