شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧١ - قصه فرزندان عزير

قصّه فرزندان عزير ٧ كه از پدر احوال پدر مى‌پرسيدند، مى‌گفت آرى ديدمش مى‌آيد. بعضى شناختندش بى‌هوش شدند. بعضى نشناختند مى‌گفتند خود مژده اى داد اين بى‌هوش شدن چيست‌

ب ٣٢٧٦- ٣٢٧٠ عُزَير: اشارت است به آيه: أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلى‌ قَرْيَةٍ. (بقره، ٢٥٩) مفسران نوشته‌اند او عزير بود با خرى بار بر نهاده، بر ديهى ويران گذشت و گفت خدا اين مردگان را چگونه زنده خواهد كرد؟ خدا او را بميراند و پس از صد سال زنده كرد او را و خر او را. چون به خانه باز گشت چهل ساله بود و پسر او صد و بيست ساله. در بزد، گفتند كيست؟ گفت منم عُزير. گفتند چه جاى عُزير است كه عُزير از صد سال باز بمرده است. (قصص قرآن سور آبادى، ص ٢٢، و نگاه كنيد به ديگر تفسيرها ذيل آن آيه) اما چنان كه ديديم در قصص قرآن از دو پسر عزير نامى نيامده است. و نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٧٦٢/ ٣ به بعد.

در كان شكر افتادن: به خير و بركت رسيدن، پدر را ديدن.

ابو الفتوح نام گذرنده بر قريه را ارميا نوشته است و از امام موسى بن جعفر (ع) روايت كند كه نام او عزير بود. اين داستان را مولانا آورده است تا حقيقتى را روشن كند. دو پسر عزير رمز ظاهر بين و حقيقت بين‌اند. پسر نخست كه پدر را در چهل سالگى ديده‌