شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٥ - اختيار كردن پادشاه دختر درويش زاهدى را از جهت پسر و اعتراض كردن اهل حرم و ننگ داشتن ايشان از پيوندى درويش

مادر شه زاده گفت از نقص عقل‌

شرط كُفوِيَّت بود در عقل نَقل‌

تو ز شُحّ و بُخل خواهى وز دَها

تا ببندى پور ما را بر گدا

گفت صالح را گدا گفتن خطاست‌

كو غَنِىُّ القَلب از دادِ خداست‌

در قناعت مى‌گريزد از تُقَى‌

نه از لئيمىّ و كسل همچون گدا

قِلَّتى كآن از قناعت وز تُقاست‌

آن ز فقر و قلّتِ دو نان جداست‌

حبّه اى آن گر بيابد سر نهد

وين ز گنج زر به همّت مى‌جهد

شه كه او از حرص قصد هر حرام‌

مى‌كند، او را گدا گويد همام‌

گفت كو شهر و قلاع او را جهاز

يا نثار گوهر و دينار ريز

گفت رو هر كه غم دين بر گُزيد

باقى غم‌ها خدا از وى بُريد

غالب آمد شاه و دادش دخترى‌

از نژاد صالحى خوش جوهرى‌

در ملاحت خود نظير خود نداشت‌

چهره‌اش تابان تر از خورشيدِ چاشت‌

حسن دختر اين، خصالش آن چنان‌

كز نكويى مى‌نگنجد در بيان‌

صيد دين كن تا رسد اندر تَبَع‌

حسن و مال و جاه و بخت منتفع‌

آخرت قطّارِ اشتر دان به مُلك‌

در تبع دنياش همچون پشم و پشك‌

پشم بگزينى شتر نبود تو را

ور بود اشتر چه قيمت پشم را