شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٣٧ - مطالبه كردن موسى

موسيا تخمى بكار اندر زمين‌

تا تو خود هم وادهى انصاف اين‌

چون كه موسى كشت و شد كشتش تمام‌

خوشه‌هااش يافت خوبىّ و نظام‌

داس بگرفت و مر آن را مى‌بُريد

پس ندا از غيب در گوشش رسيد

كه چرا كشتى كُنىّ و پَرورى‌

چون كمالى يافت آن را مى‌بُرى؟

گفت يا رب ز آن كنم ويران و پست‌

كه در اينجا دانه هست و كاه هست‌

دانه لايق نيست در انبار كاه‌

كاه در انبار گندم هم تباه‌

نيست حكمت اين دو را آميختن‌

فرق واجب مى‌كند در بيختن‌

گفت اين دانش تو از كى يافتى؟

كه به دانش بَيدَرى بر ساختى‌

گفت تمييزم تو دادى اى خدا

گفت پس تمييز چون نبود مرا؟

در خلايق روح‌هاى پاك هست‌

روح‌هاى تيره گلناك هست‌

اين صدف‌ها نيست در يك مرتبه‌

در يكى درّ است و در ديگر شَبَه‌

واجب است اظهار اين نيك و تباه‌

همچنانك اظهار گندم‌ها ز كاه‌

بهر اظهار است اين خلق جهان‌

تا نماند گنج حكمت‌ها نهان‌

كُنتُ كَنزاً گفت مَخفيّاً شنو

جوهر خود گُم مكن اظهار شو

بى‌حجابت بايد آن اى ذو لباب‌

مرگ را بگزين و بر درّان حجاب‌

گنج مخفى بُد ز پُرّى چاك كرد

خاك را تابان تر از افلاك كرد