شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٣٥ - مطالبه كردن موسى

گفت موسى اى خداوندِ حساب‌

نقش كردى باز چون كردى خراب؟

نرّ و ماده نقش كردى جان فزا

و آن گهان ويران كنى اين را چرا؟

گفت حق دانم كه اين پرسش تو را

نيست از انكار و غفلت وز هوا

ور نه تأديب و عتابت كردمى‌

بهر اين پرسش تو را آزردمى‌

ليك مى‌خواهى كه در افعال ما

باز جويى حكمت و سِرّ بقا

تا از آن واقف كنى مر عام را

پخته گردانى بدين هر خام را

قاصدا سائل شدى در كاشفى‌

بر عوام، ار چه كه تو ز آن واقفى‌

ز آن كه نيم علم آمد اين سؤال‌

هر برونى را نباشد آن مجال‌

هم سؤال از علم خيزد، هم جواب‌

همچنان كه خار و گُل از خاك و آب‌

هم ضَلال از علم خيزد هم هُدَى‌

همچنان كه تلخ و شيرين از نَدا

ز آشنايى خيزد اين بُغض و وَلا

وز غذاى خوش بود سقم و قُوَى‌

مُستفيد اعجمى شد آن كليم‌

تا عجميان را كند زين سِر عليم‌

ما هم از وى اعجمى سازيم خويش‌

پاسخش آريم چون بيگانه پيش‌

خر فروشان خصم يكديگر شدند

تا كليد قفل آن عَقد آمدند