شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٥ - خشم كردن پادشاه بر نديم و شفاعت كردن شفيع، آن مغضوب عليه را و از پادشاه در خواستن، و پادشاه شفاعت او قبول كردن و رنجيدن نديم از اين شفيع كه چرا شفاعت كردى

پادشاهى بر نديمى خشم كرد

خواست تا از وى بر آرد دود و گرد

كرد شه شمشير بيرون از غلاف‌

تا زند بر وى جزاى آن خلاف‌

هيچ كس را زهره نه تا دَم زند

يا شفيعى بر شفاعت بر تند

جز عماد الملك نامى در خواص‌

در شفاعت مصطفى وارانه خاص‌

بر جهيد و زود در سجده فتاد

در زمان شه تيغ قهر از كف نهاد

گفت اگر ديو است من بخشيدمش‌

ور بليسى كرد من پوشيدمش‌

چون كه آمد پاى تو اندر ميان‌

راضيم گر كرد مجرم صد زيان‌

صد هزاران خشم را توانم شكست‌

كه تو را آن فضل و آن مقدار هست‌

لابه‌ات را هيچ نتوانم شكست‌

ز آن كه لابه تو يقين لابه من است‌

گر زمين و آسمان بر هم زدى‌

ز انتقام اين مرد بيرون نآمدى‌

ور شدى ذرّه به ذرّه لابه گر

او نبردى اين زمان از تيغ سر

بر تو مى‌ننهيم منّت اى كريم‌

ليك شرح عزّت توست اى نديم‌

اين نكردى تو كه من كردم يقين‌

اى صفاتت در صفات ما دَفين‌

تو در اين مستَعمِلى نى عاملى‌

ز آن كه محمول منى نى حاملى‌

ما رَمَيتَ إِذ رَمَيتَ گشته اى‌

خويشتن در موج چون كف هشته‌اى‌

لا شدى پهلوى الّا خانه گير

اين عجب كه هم اسيرى هم امير

آن چه دادى تو ندادى، شاه داد

اوست بَس اللَّهُ أعلَم بِالرَّشَاد