شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٣ - وحى كردن حق به موسى

گفت موسى را به وحىِ دل خدا

كاى گزيده، دوست مى‌دارم تو را

گفت چه خصلت بود اى ذُو الكَرم‌

موجب آن تا من آن افزون كنم‌

گفت چون طفلى به پيش والده‌

وقت قهرش دست هم در وى زده‌

خود نداند كه جز او ديّار هست‌

هم از او مخمور، هم از اوست مست‌

مادرش گر سيليى بر وى زند

هم به مادر آيد و بر وى تند

از كسى يارى نخواهد غير او

اوست جمله شرِّ او و خير او

خاطر تو هم ز ما در خير و شر

التفاتش نيست جاهاى دگر

غير من پيشت چو سنگ است و كلوخ‌

گر صبىّ و گر جوان و گر شيوخ‌

همچنانك إيَّاكَ نَعبُد در حَنين‌

در بلا از غير تو لا نَستَعِين‌

هست اين إيَّاكَ نَعبُد حصر را

در لغت و آن از پى نفىِ ريا

هست إيَّاكَ نَعبُد هم بهر حصر

حصر كرده استعانت را و قصر

كه عبادت مر تو را آريم و بس‌

طمع يارى هم ز تو داريم و بس‌