شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٠ - تزييف سخن هامان عليه اللعنة

دوست از دشمن همى‌نشناخت او

نرد را كورانه كژ مى‌باخت او

دشمن تو جز تو نبود اى لعين‌

بى‌گناهان را مگو دشمن به كين‌

پيش تو اين حالت بد دولت است‌

كه دوادو اوّل و آخر لَت است‌

گر از اين دولت نتازى خز خزان‌

اين بهارت را همى‌آيد خزان‌

مشرق و مغرب چو تو بس ديده‌اند

كه سَرِ ايشان ز تن ببريده‌اند

مشرق و مغرب كه نبود بر قرار

چون كنند آخر كسى را پايدار؟

تو بد آن فخر آورى كز ترس و بند

چاپلوست گشت مردم روز چند

هر كه را مردم سجودى مى‌كنند

زهر اندر جان او مى‌آگنند

چون كه بر گردد از او آن ساجدش‌

داند او كآن زهر بود و مُوبِدَش‌

اى خنك آن را كه ذَلَّت نَفسُهُ‌

واى آنك از سركشى شد چون كُه او

اين تكبّر زهر قاتل دان كه هست‌

از مى پُر زهر شد آن گيج مست‌

چون مىِ پر زهر نوشد مُدبرى‌

از طرب يك دم بجنباند سرى‌

بعد يك دم زهر بر جانش فتد

زهر در جانش كند داد و ستد

گر ندارى زهرى‌اش را اعتقاد

كو چه زهر آمد، نگر در قومِ عاد

چون كه شاهى دست يابد بر شهى‌

بكشدش يا باز دارد در چهى‌

ور بيابد خسته افتاده را

مرهمش سازد شه و بدهد عطا

گر نه زهر است آن تكبّر پس چرا

كُشت شه را بى‌گناه و بى‌خطا

وين دگر را بى‌ز خدمت چون نواخت‌

زين دو جنبش زهر را شايد شناخت‌