شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٢ - قصه آن زن كه طفل او بر سر ناودان غيژيد و خطر افتادن بود و از على كرم الله وجهه چاره جست

پيمبران بايد از جنس مردمان باشند تا مردم با آنان خو گيرند، سخنشان را بدانند و هدايت پذيرند.

جاذبيتِ جنسيَّت: الجِنسُ مَعَ الجِنسِ يَمِيلُ.

٢٩٠٠/ ٦ عيسى: چنان كه مشهور است در آسمان چهارم است.

ادريس: نيكلسون نوشته است با عيسى (ع) در آسمان چهارم به سر مى‌برد، حالى كه بنا بر مشهور ادريس در بهشت است و داستان رفتن او به بهشت و بيرون نيامدن او مشهور است.

(سنايى) هاروت و ماروت: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٣٢١/ ١ به بعد.

جنس تن: چنان كه در صفحه ١٠١ (شرح مثنوى) جزو چهارم از دفتر اول نوشته شد.

خداوند آنان را جنس آدميان كرد.

سگان: كنايت از كافران.

حقد و حسد: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٤٣١- ٤٢٩/ ١.

قولنج: دل پيچه. دردى كه عارض شكم و روده مى‌شود، و در اين بيت مقصود مطلق درد و ناراحتى است.

از جسد وارهاندن: از خواهش‌هاى نفسانى باز داشتن. از علاقه‌هاى جسمانى رهانيدن.

مشغولى درون: گرفته از فرموده‌ى على (ع) است: «طُوبَى لِمَن شَغَلَهُ عَيبُهُ عَن عُيُوبِ النَّاس:

خوشا كسى كه پرداختن به عيب خويش وى را از عيب ديگران باز دارد.» (نهج البلاغه، خطبه ١٧٦، ص ١٨٥) جرعه مى: استعارت از سر گرمى بنده به ياد خدا چنان كه به چيز ديگر مشغول نشود.

چنان كه بارها در مطاوى مثنوى آمده است، و چنان كه قرآن كريم در آيه‌هايى بيان داشته، پيمبران همچون ديگر مردم از جنس بشرند، نه از جنس فرشته، ليكن در آنان‌