شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠٤ - اعتراض كردن معترضى بر رسول

همچنين پيوسته كرد آن بى‌ادب‌

پيش پيغمبر سخن ز آن سرد لب‌

دست مى‌دادش سخن او بى‌خبر

كه خبر هرزه بود پيش نظر

اين خبرها از نظر خود نايب است‌

بهر حاضر نيست بهر غايب است‌

هر كه او اندر نظر مَوصول شد

اين خبرها پيش او معزول شد

چون كه با معشوق گشتى همنشين‌

دفع كن دَلّالكان را بعد از اين‌

هر كه از طفلى گذشت و مرد شد

نامه و دلّاله بر وى سرد شد

نامه خوانَد از پىِ تعليم را

حرف گويد از پى تفهيم را

پيش بينايان خبر گفتن خطاست‌

كآن دليلِ غفلت و نقصان ماست‌

پيش بينا شد خموشى نفع تو

بهر اين آمد خطاب أنصِتوا

گر بفرمايد بگو بر گوى خوش‌

ليك اندك گو دراز اندر مكش‌

ور بفرمايد كه اندر كش دراز

همچنان شرمين بگو با أمر ساز

همچنين كه من در اين زيبا فسون‌

با ضياء الحق حُسامُ الدّين كنون‌

چون كه كوته مى‌كنم من از رشد

او به صد نوعم به گفتن مى‌كشد

اى حسام الدين ضياء ذو الجلال‌

چون كه مى‌بينى چه مى‌جويى مقال‌

اين مگر باشد ز حُبِّ مُشتَهَى‌

اسقِنِى خَمراً وَ قُل لِى إنَّها

بر دهان توست اين دم جام او

گوش مى‌گويد كه قسم گوش كو

قسم تو گرمى است نك گرمى و مست‌

گفت حرص من از اين افزون تر است‌

گوش دلّاله است و چشم اهل وصال‌

چشم صاحب حال و گوش اصحابِ قال‌