شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠٢ - اعتراض كردن معترضى بر رسول

زين درخت آن برگ زردش را مبين‌

سيب‌هاى پخته او را بچين‌

برگ‌هاى زرد او خود كى تهى است‌

اين نشان پختگىّ و كاملى است‌

برگ زرد ريش و آن موى سپيد

بهر عقل پخته مى‌آرد نويد

برگ‌هاى نو رسيده سبز فام‌

شد نشان آن كه آن ميوه است خام‌

برگ بى‌برگى نشان عارفى است‌

زردى زر سرخ رويى صارفى است‌

آن كه او گل عارض است ار نو خط است‌

او به مكتب گاه مخبر نو خط است‌

حرف‌هاى خطِّ او كژ مژ بود

مُزمن عقل است اگر تن مى‌دود

پاى پير از سرعت ار چه باز ماند

يافت عقل او دو پر بر اوج راند

گر مثل خواهى به جعفر در نگر

داد حق بر جاى دست و پاش پَر

بگذر از زر كين سخن شد محتجب‌

همچو سيماب اين دلم شد مضطرب‌

ز اندرونم صد خموشِ خوش نفس‌

دست بر لب مى‌زند يعنى كه بس‌

خامشى بحر است و گفتن همچو جُو

بحر مى‌جويد تو را جو را مجو

از اشارت‌هاى دريا سر متاب‌

ختم كن وَ اللَّهُ أعلَم بِالصَّواب‌

غير پير استاد و سر لشكر مباد

پير گردون نى ولى پير رشاد

شيخ كه بود پير يعنى مو سپيد

معنى اين مو بدان اى كژ اميد