شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧٨ - نقصان اجراى جان و دل صوفى از طعام الله

نزديك مى‌كردند تا آتش گيرد. چنين آتش در آغاز ضعيف است، اما سرانجام شعله مى‌زند.

پنبه و كبريت: استعارت از نيروهايى كه آدمى اندك اندك از تعليم‌ها به دست مى‌آورد.

كنده آهن به سوزن كندن:

١٣٨٨/ ١ هُمام: بزرگ، مهتر.

نور: كنايت از روشنايى درون.

ريش و سبلت: كنايت از عارضه‌هاى جسمانى.

لب گزيدن: به مناسبت مقام ظاهراً اشارت است به داستان زيد و آگاهى او از درون ديگران و سفارش رسول ٦ او را به حفظ سر.

٣٥٢٧/ ١ واپس خزيدن جبرئيل: نرفتن او در پى رسول ٦.

به قدر يك كمان: اشارت است به گفته جبرئيل در شب معراج كه: «لَو دَنَوتُ أنمُلَةً لاحتَرَقتُ.»

٣٨٠١- ٣٨٠٠/ ٤ تا بدان جا مى‌رسد كه جبرئيل رخصت رسيدن بدان جا را نخواهد داشت:

١٠٦٧/ ١ در اين تصوير شاعرانه دو كس با هم مقايسه شده‌اند. هر دو در قالب جسم به سر مى‌بردند و مولانا از آنان به دو كرم درون سيب تعبير مى‌كند. يكى همچنان در بند جسم مانده و ديگرى از آسمان‌ها فراتر رانده. او نيز در آغاز گرفتار جسم و تعلق‌هاى جسمانى بود يا به تعبير مولانا آتشى بود از آهن برون جسته. قدم سست بيرون مى‌نهاد. نخست با