شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧٧ - نقصان اجراى جان و دل صوفى از طعام الله

جنبش او وا شكافد سيب را

بر نتابد سيب آن آسيب را

بر دريده جنبش او پرده‌ها

صورتش كرم است و معنى اژدها

آتشى كَاوَّل ز آهن مى‌جَهَد

او قدم بس سست بيرون مى‌نهد

دايه‌اش پنبه است أوّل ليك اخير

مى‌رساند شعله‌ها او تا أثير

مَرد اوّل بسته خواب و خور است‌

آخر الامر از ملايك برتر است‌

در پناه پنبه و كبريت‌ها

شعله و نورش بر آيد بر سُها

عالم تاريك روشن مى‌كُند

كُنده آهن به سوزن مى‌كَند

گر چه آتش نيز هم جسمانى است‌

نه ز روح است و نه از روحانى است‌

جسم را نبود از آن عِز بهره اى‌

جسم پيش بحرِ جان چون قطره اى‌

جسم از جان روز افزون مى‌شود

چون رود جان جسم بين چون مى‌شود

حدّ جسمت يك دو گز خود بيش نيست‌

جان تو تا آسمان جولان كُنى است‌

تا به بغداد و سمرقند اى هُمام‌

روح را اندر تصوّر نيم گام‌

دو درم سنگ است پيه چشمتان‌

نور روحش تا عنان آسمان‌

نور بى‌اين چشم مى‌بيند به خواب‌

چشم بى‌اين نور چه بود جز خراب‌

جان ز ريش و سبلت تن فارغ است‌

ليك تن بى‌جان بود مردار و پست‌

بار نامه روح حيوانى است اين‌

پيشتر رو روحِ انسانى ببين‌

بگذر از انسان هَم و از قال و قيل‌

تا لب درياى جان جبرئيل‌

بعد از آنت جان احمد لب گزد

جبرئيل از بيم تو واپس خزد

گويد ار آيم به قدر يك كمان‌

من به سوى تو، بسوزم در زمان‌