شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤١ - نصيحت دنيا اهل دنيا را به زبان حال و بىوفايى خود را نمودن به وفا طمع دارندگان از او

ب ١٦٣٩- ١٦٢٩ مَسمَع: گوش. (خوشا حال آن كس كه از آغاز آن چه را مردان دريافتند دانست.) خانه خالى يافتن: كنايت از تهى بودن دل از دوستى دنيا.

جا را گرفتن: در خاطر نشستن. (حقيقت را ديد و به دل سپرد و آن چه جز آن است باطل شمرد.) كشيدن: جذب كردن. (اگر در كوزه اى بول ريزند، و كوزه آن را به خود كشد كوزه با شستن در آب پاك نگردد، چرا كه نجاست به درون آن نفوذ كرده است.

مُرشَد: راه يافته، ارشاد شده.

كهربا و مغناطيس: نيكلسون «آهن» را مثال دنيا طلب «سخت» و «كاه» را مثال خدا جو «فروتن»، معنى كرده، ليكن ظاهراً مقصود عكس آن است. مغناطيس اوليا، و آهن صالحان‌اند، و كهربا متاع دنيا و كاه دنيا طلبان كه بدان رو آرند.

شَست: قلّاب، دام.

فُجَّار: جمع فاجر.

جار: همسايه.

قبطى و سبطى: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٤٣٣/ ٤.

رجيم: رانده.

اجتذاب: جذب كردن.

جذوب: كشنده.