شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٧١ - بقيه عمارت كردن سليمان

٣٧٧٧- ٣٧٧٦/ ٥

٣٨٥٧- ٣٨٥٦/ ٦ مى‌توان گفت مقصود مولانا همان گياه شور (حمزه) است كه از آن آشى شوره مانند مى‌پخته‌اند و در خانقاه‌ها مصرف داشته است. اما با آن كه حمزه را در چند بيت به كار برده چرا در اينجا از كلمه غوله استفاده كرده و چرا غولان را غوله خوانده، ظاهراً به مناسبت لفظ غول است كه به دنبال آن آمده است.

خام بودن: مقابل «پخته پنداشتن» كه در بيت ١١٢٦/ ٤ آمده بود.

غِرار: غرار در اين بيت به معنى غرور، فريب است.

٣٤٩٥/ ٣

٣٥٤٣/ ٦ دامن سوار: در گذشته كه پوشيدن قبا رسم بود، كودكان دامن قباى خود را به دست مى‌گرفتند و بر آن سوار مى‌شدند.

(صائب، به نقل از آنندراج، لغت نامه) بعض شارحان نوشته‌اند: دامن خود را تا مى‌كنند و سوار چوب مى‌شوند، ولى چنين نيست.

خَل: سركه.

حرص اگر در دل ريشه دوانَد و نيرو گيرد، هر ناخوب را در ديده خوب مى‌نماياند، و چون فرو خوابد زشتى آن آشكار گردد. دل بستگى انسان به زيورهاى دنيا از آن است‌