شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥١ - خبر يافتن جد مصطفى عبد المطلب از گم كردن حليمه محمد را

صورت‌هاى گونه گون در مى‌آورد، حق تعالى از خاكى كه مسَخّر فرمان اوست، كسانى را بر مى‌انگيزاند كه شهره آفاق‌اند. ظاهرشان چون ديگران و روح آنان بالاتر از هفت آسمان.

ب ١٠١٥- ١٠٠٥ نواله: لقمه، اندك خوراكى، و در بيت مورد بحث نعمت وجود پيمبر است.

بى‌برگ: بى‌نوا. كنايت از عامّه مردم كه نياز به راهنمايى رسولان دارند.

اغبر: تيره.

بيست: مخفف بايست! بپاى. صبر كن! نصرت كشيدن: پيروزى به دست آوردن. با رياضت‌ها كه مى‌كشند و سختى‌ها كه تحمل مى‌كنند نصرت خدا را متوجه خود مى‌سازند كه: إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ أَقْدامَكُمْ. (محمد، ٧) كاشف السِّر: آشكار كننده نهانى.

عَصر: فشردن.

مضمون بيت‌ها تصويرى از سر ظهور رسول ٦ است و از نبرد جسم و جان كه در اين بيت‌ها، برون و درون خاك، رمز آن دو است. برون خاك تار درونش زرِّ عِيار،