شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣٣ - آزاد شدن بلقيس از ملك و مست شدن او از شوق ايمان، و التفات همت او از همه ملك منقطع شدن وقت هجرت، الا از تخت

چون سليمان سوى مرغان سبا

يك صفيرى كرد بست آن جمله را

جز مگر مرغى كه بد بى‌جان و پر

يا چو ماهى گنگ بود از اصل كَر

نى غلط گفتم كه كَر گر سَر نهد

پيشِ وَحى كِبريا سمعش دهد

چون كه بلقيس از دل و جان عزم كرد

بر زمان رفته هم افسوس خورد

تركِ مال و مُلك كرد او آن چنان‌

كه به ترك نام و ننگ آن عاشقان‌

آن غلامان و كنيزان به ناز

پيش چشمش همچو پوسيده پياز

باغ‌ها و قصرها و آبِ رود

پيشِ چشم از عشق گُلخَن مى‌نمود

عشق در هنگامِ استيلا و خشم‌

زشت گرداند لطيفان را به چشم‌

هر زمرّد را نمايد گَندنا

غيرت عشق اين بود معنى لا

لا الهَ الّا هُو اين است اى پناه‌

كه نمايد مَه تو را ديگ سياه‌

هيچ مال و هيچ مَخزن هيچ رَخت‌

مى‌دريغش نآمد الّا جز كه تخت‌

پس سليمان از دلش آگاه شد

كز دل او تا دل او راه شد

آن كسى كه بانگ موران بشنود

هم فغان سرِّ دوران بشنود

آن كه گويد رازِ قالَت نَملةٌ

هم بداند رازِ اين طاق كهن‌

ديد از دورش كه آن تسليم كيش‌

تلخش آمد فُرقت آن تخت خويش‌