ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٨٧ - از اخبار آن حضرت

مردى بحضرت رضا ٧ گفت: يا ابن رسول اللَّه! از عروة بن زبير نقل كرده‌اند كه گفته است: رسول خدا در حال تقيّه از دنيا رفت؟ فرمود: امّا بعد از نزول اين آيه‌ يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ‌» (اى پيامبر آنچه بر تو فرستاده شده است از جانب پروردگارت بمردم ابلاغ كن كه اگر آن را پنهان نگهدارى و نرسانى رسالت او را انجام نداده اى، خداوند تو را از مردم و دشمنى آنان حفظ خواهد كرد- مائده: ٦٧) اين آيه هر نوع تقيّه اى را ميان او و مردم بضمان خداوند عزّ و جلّ برداشته است، و امر خدا را ابلاغ فرموده، امّا قريش هر كار كه ميل داشت پس از رحلت او انجام داد، امّا قبل از نزول آيه مباركه شايد (در حال تقيّه بوده‌اند).

٩- بيهقىّ بسند مذكور در متن از ابراهيم بن عبّاس روايت كرد كه گفت:

علىّ بن موسى الرّضا عليهما السّلام از پدرش از جدّش جعفر بن محمّد عليهم السّلام مرا حديث كرد كه فرمود: هنگامى كه دنيا بشخص روى مى‌آورد محاسن و نيكيها و خوبيهاى ديگران را (دنيا) در او جلوه‌گر ميسازد، و چون از كسى روى گرداند (دنيا) نيكيها و خصلتهاى خوب خود شخص را هم از او سلب كرده و بد