ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ١٥٠ - باب ٣٢ آنچه از امام هشتم

بارها طبع و نشر شده، وى را در سال ٢٤٤ متوكّل عبّاسى بطرز فجيعى بقتل رسانيد، و گويند سببش اين بود كه وى معلّم مؤيّد و معتزّ فرزندان متوكّل بود، روزى متوكّل از او پرسيد، اين دو كودك در نزد تو بهترند يا حسن و حسين فرزندان علىّ؟ ابن سكّيت بعض از مناقب آن دو امام را گوشزد كرد، و بالاخره گفت، قنبر خادم علىّ ٧ در نزد من بهتر است از تو و دو فرزندت، متوكّل غضب نموده امر كرد زبان او را از قفايش بيرون كشيدند و كشته شد، و بدين سبب او را ابن سكّيت گفته‌اند كه بسيار سكوت مى‌كرد و كمتر سخن مى‌گفت تا مبادا زبان سرخ سر سبز را دهد بر باد، و از غرائب اينست كه بالاخره همان لسان باعث قتل او شد».

١٣- محمّد بن ابراهيم طالقانىّ- رضى اللَّه عنه- بسند مذكور در متن از ابن فضال روايت كرد كه ابو الحسن الرّضا ٧ فرمود: انبياء اولو العزم را اولو العزم گفتند براى آنكه آنان صاحب شريعت و عزيمت بودند، و اين چنانست كه پيغمبران پس از نوح ٧ همه بر شريعت نوح بودند و دستورات و روش او را پيروى ميكردند و پيمبران بعد، كتاب او را تا زمان ابراهيم خليل ٧ عمل مى‌كردند، و امّا پس از ابراهيم ٧ انبياء بشريعت او (ابراهيم) عمل مى‌كردند و سنّت و روش مذهبى او مورد عمل پيمبران و موحّدين بود و كتاب و صحف او را بكار ميبردند تا زمان موسى ٧ و پس از او همچنان انبياء