ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ١٠٥ - باب(٣١) آنچه از حضرت رضا

در زمان حال در بسيارى از ممالك اساسا شتر آنهم بصورتى كه در بيابان به چرا برود وجود ندارد، و در بسيارى از سرزمينها بجاى كشت گندم و جو هزاران هكتار زمين، زير كشت ذرّت بوده و زراعت گندم و جو بسيار اندك و غير قابل ملاحظه است (مقصود اين است كه در زمان حيات رسول خدا ٦ كه آيه زكات نازل شد اگر وضع حجاز آن گونه بود كه كشت و قوت غالب، ذرّت مى‌بود (مسلّما) پيغمبر زكات را بر آن قرار ميداد) و نيز در اغلب نقاط دنيا پول مسكوك رايج نيست، بلكه اساسا سكّه و اموال زكوى ديگر از آن نه (٩) چيز آرام آرام از ميان رفته و جاى خود را به اموال ديگر داده است، امّا مستحقّين زكات روز بروز بيشتر مى‌شوند و نمى توان گفت زكات كه براى جلوگيرى از فقر و تنگدستى مسلمين مقرر شده منحصر به همان اموالى است كه در زمان رسول خدا ٦ موضوعيّت داشته و در اين دوران كه درآمد كارخانجات و مؤسسات تجارى و صنايع مرتّبا رو به افزايش است در اين اموال سهمى براى فقرا و مستمندان قرار داده نشده ولى هنوز هم اگر كسى نخلستانى داشته باشد با شرايطى كه عموما امكان تحقّق ندارد بايد زكات آن را بپردازد و الّا نيازمندان بى‌نصيب خواهند ماند!؟

قرآن كريم صريحا مى‌فرمايد: خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً و «اموال» اطلاق دارد و هر چيزى را شامل مى‌شود ليكن در هر زمان بايد رهبر جامعه مسلمين خود، يا شوراى متخصّصين مسائل اقتصادى، اموال پر درآمد را كه در آن زمان موجب شدّت اختلاف طبقاتى و تراكم ثروت مى‌شود، مشخص كنند و به تناسب زمان و مكان سهمى بعنوان صدقه كه عرفا آن را زكات مى‌گويند در آن معيّن كرده و به نفع تهيدستان و از كار افتادگان جامعه بستانند تا به آيه شريفه عمل شده باشد».

٢٤٧- جعابىّ بهمين اسناد روايت كرده كه رسول خدا ٦ فرمود: