ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٣٢ - باب ٤٤ در ذكر اخلاق حميده و عبادت و صفات پسنديده آن حضرت

ابراهيم بن عبّاس روايت كرده كه گفت: هرگز نديدم حضرت رضا ٧ با كلامى در گفتارش به كسى جفا و يا درشتى كند، و هيچ گاه نديدم سخن كسيرا قطع كند، صبر ميكرد تا طرف سخنش تمام شود و بعد اگر لازم مى‌ديد كلامى ميگفت، و نديدم كسى از او حاجتى بخواهد و مقدور آن حضرت باشد و ردّ كند، و هرگز نزد كسى پاى خود را دراز نمى‌كرد، و در برابر همنشين و جليسى تكيه نميداد، و هرگز نديدم از خدمتكاران و كارگزاران خود كسى را بد بگويد و دشنام دهد، و يا در پيش چشم كسى آب دهان بيندازد، و هرگز نديدم در خنديدن قهقهه نمايد، بلكه خنده‌اش تبسّم بود، و چون خلوت ميشد و سفره طعام براى او ميگستردند همه غلامان و خدمتكاران را بر سر سفره ميخواند، حتى دربان و مهتر را، و او ٧ بسيار كم خواب بود و بسيار بيدارى مى‌كشيد، و بيشتر شب را با بيدارى بسر ميبرد؛ از اوّل تا هنگام دميدن صبح، و بسيار روزه ميگرفت، و سه روز روزه هر ماه از وى فوت نمى‌شد و ميفرمود: اين روزه مانند روزه گرفتن همه سال است، و بسيار پنهانى صدقه ميداد و احسان ميكرد، و بيشتر اين كار را شبهاى تاريك انجام ميداد، و هر كس گمان ميكند كه در فضل مانند او را ديده است از او باور نكن.