ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٦ - باب(٣١) آنچه از حضرت رضا

و او را بر گناهان خود يك يك آگاه سازد، سپس معاصى او را بپوشاند و پاك گرداند به قسمى كه احدى از اين عمل اطّلاع نيابد، نه فرشته مقرّبى و نه پيامبر مرسلى، و آنچه را كه بنده خويش ندارد كه كسى بر آن مطّلع شود خداوند مى‌پوشاند، و به گناهان او فرمان مى‌دهد كه به حسنات مبدّل شويد.

مصنّف كتاب- رحمت خدا بر او باد- گويد: معنى تجلّى خدا بر بنده‌اش، نمودن نشانه‌هائى است كه وى بداند خدا با او مخاطب است.

شرح: «اين امر در باره كسانى است كه به شرائط ايمان عمل كرده و از خداوند پروا داشته باشند، لكن در اثر عللى از قبيل سوء تربيت، يا زندگى در محيط آلوده به معصيت، يا غفلت و يا جهل و نادانى دچار پاره‌اى از گناهان گشته‌اند، نه آن كس كه از معصيت باك نداشته است، دليل اين مطلب در خود اين حديث است كه مى‌فرمايد:

«و يستر عليه ما يكره ان يقف عليه احد»

از اين جمله پيداست كه اين شخص معصيت علنى نداشته بلكه حفظ ظواهر مى‌كرده و حاضر نبوده كه احدى از گناهى كه از وى در اثر غفلت سر زده آگاه شود، و از گناهش بى‌درنگ پشيمان بوده و از خدا طلب مغفرت مى‌كرده و خدا در اين باره مى‌فرمايد: و مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ‌ (آنان كه از معصيت و گناهى كه در اثر غلبه شهوات حيوانى از آنان صادر شده پشيمانند، و توبه كرده و به ايمان بازگشته‌اند و آن را جبران نموده، اينانند كه ما، عمل سيّئه‌شان را به توبه و بازگشت به سوى حقّ و ايمان فرجام داده، تبديل به حسنات مى‌كنيم- فرقان: ٧٠).