چاكران و غلامان آنها گشته‌اند و دست تعرّضى را از خود دور نتوانند كرد. برخى زورگوى و سرسخت اند و بر ناتوانان مى‌تازند و سخت مى‌گيرند و برخى فرمان‌روايانى هستند كه آفريننده باز گرداننده را نمى‌شناسند.

شگفتا! و چرا در شگفت نباشم، در حالى كه زمين در اختيار دغلكارى غاصب و سركش و باجگيرى ستم‌پيشه و حاكمى است كه به مؤمنان رحم نمى‌كند؟! در كشمكشى كه ما داريم و در مشاجره‌اى كه ميان ماست، خداوند، تنها حَكم و داور است.

بار خدايا! تو خود مى‌دانى كه آنچه از ما سر زده، نه از روى رقابت در قدرت بود و نه براى به دست آوردن حطام دنيايى؛ بلكه به خاطر آن بود كه نشانه‌هاى دين تو را نمايان سازيم و صلاح [و آبادانى‌] را در سرزمينت آشكار گردانيم و بندگان ستم‌ديده‌ات آسايش و امنيت يابند و فرايض و سنّت‌ها و احكامت به كار بسته شود. پس اگر شما (مردم)، ما را يارى نرسانيد و به ما حق ندهيد، ستمگران بر شما زور مى‌شوند و در راه خاموش ساختن نور پيامبرتان مى‌كوشند. خداوند، ما را بس است. به او توكّل مى‌كنيم و به او روى مى‌آوريم و بازگشت، به سوى اوست.

٨٤٢. امام زين العابدين عليه السلام‌- در اندرزنامه‌اش به محمّد بن مسلم زهرى-: خداوند، ما و تو را از فتنه‌ها نگه دارد و بر تو از آتش [دوزخ‌] رحم كند. تو اينك به حالى در افتاده‌اى كه هر كس تو را بدين حال ببيند، سزد كه بر تو رحم آورد؛ كه نعمت‌هاى خداوند، تو را سنگين‌بار ساخته كه تنى سالم و عمرى دراز ارزانى‌ات داشته است. حجّت‌هاى او بر تو تمام گشته است، بدان سبب كه بار كتابش را بر دوش تو نهاده [و قرآن را مى‌شناسى‌] و تو را در دينش فقيه [و آگاه‌] ساخته و سنّت پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله را به تو شناسانده است. در هر نعمتى كه به تو ارزانى داشته و در هر حجّتى كه بدان وسيله برايت حجّت آورده، فريضه‌اى بر تو واجب گردانيده است و مُرادش جز اين نيست كه سپاس‌گزارى تو را در آن بيازمايد و تفضّلى را كه به تو نموده، آشكار گرداند و فرموده است: «اگر سپاس بگزاريد، بى گمان، [نعمت‌] شما را افزون مى‌گردانم و اگر ناسپاسى كنيد، به راستى كه عذاب من سخت است».