اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٢٥ - ١/ ٥ اوصياى پيامبر (ص)
٢٧٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر پيامبرى وصى و وارثى دارد و على، وصى و وارث من است.
٢٧٤. المعجم الكبير- به نقل از سلمان-: گفتم: اى پيامبر خدا! هر پيامبرى وصىاى دارد.
وصىّ شما كيست؟
پيامبر صلى الله عليه و آله در پاسخ من، سكوت كرد. بعداً چون مرا ديد، فرمود: «اى سلمان!».
من با سرعت گفتم: بله.
فرمود: «مىدانى وصىّ موسى كه بود؟».
گفتم: آرى، يوشع بن نون.
فرمود: «چرا؟».
گفتم: زيرا او داناترين ايشان بود.
فرمود: «وصى و رازدان من و بهترين كسى كه پس از خود به يادگار مىنهم كه به وعده من تحقّق مىبخشد و بدهىام را مىپردازد، على بن ابى طالب است».
٢٧٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- در حديث معراج-: [گفتم:] بار خدايا! اوصياى من، كيان اند؟
ندا در رسيد كه: «اى محمّد! نام اوصياى تو بر پايه عرش نوشته شده است».
من در حالى كه در برابر پروردگارم قرار داشتم، به پايه عرش نگريستم و دوازده نور ديدم كه در هر نور، سطرى سبز رنگ بود و نام هر وصى از اوصياى من بر آن نوشته شده بود. نخستين آنها، على بن ابى طالب و آخرين ايشان، مهدى امّتم بود.
گفتم: بار خدايا! اينان، اوصياى پس از من اند؟
ندا در رسيد كه: «اى محمّد! اينان اوليا، دوستان، برگزيدگان و حجّتهاى من بر مردم، پس از تو هستند و ايشان اند اوصيا و جانشينان تو و بهترينِ خلقم پس از تو».