اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٣٩ - فصل چهارم سفارش هاى جامع اهل بيت
بداريد، به درويشانتان صدقه دهيد، در كار خود، متّحد باشيد، به هيچ كس، دغل و خيانتى روا مداريد، بعد از يقين [در عقيده به حقّانيت ما]، دچار شك و ترديد نشويد، پس از پيشروى، از ترس، گام وا پس ننهيد، هيچ يك از شما به دوستدار خود پشت نكند، زنهار كه به دوستى با غير خود، ميل كنيد و، به اغيار، دست مودّت ندهيد و كارتان جز براى پروردگارتان نباشد و ايمان و عقيدهتان به كسى جز پيامبرتان نباشد و از خدا يارى طلبيد و شكيبا باشيد كه «زمين، از آنِ خداست و آن را به هر كس از بندگانش كه بخواهد، به ارث مىدهد و فرجام [نيك]، از آنِ پرهيزگاران است». زمين، از آنِ خداوند است و او آن را به بندگان شايستهاش به ارث مىدهد.
از شيعيان ما، آن كسى دوستدار خدا و دوستدار پيامبر اوست كه هر گاه سخن گويد، راست گويد و هر گاه وعدهاى دهد، بدان وفا كند و هر گاه امانتى بدو سپرده شود، آن را برگرداند و هر گاه در راه حق بارى بر دوش او نهند، آن را به دوش كشد و هر گاه حقّ واجبى از او خواسته شود، عطا كند و هر گاه به كار حقّى فرمان داده شود، انجامش دهد.
شيعه ما، كسى است كه علم او از گوشش فراتر نرود (اسرار ما را كه مىشنود، حفظ كند).
شيعه ما، كسى است كه عيبجوى ما را مدح نمىگويد و با كسى كه به ما بغض مىورزد، پيوند بر قرار نمىسازد و با كينهجوى ما همنشينى نمىكند، و اگر به مؤمنى برسد، به او احترام مىگذارد و اگر به نادانى برخورَد، از او دورى مىكند.
شيعه ما، كسى است كه [از سختىها و گرفتارىها] چونان سگ زوزه نمىكشد و مانند كلاغ، طمّاع نيست و به سوى هيچ كس جز برادران خود، دست نياز، دراز نمىكند، حتّى اگر از گرسنگى بميرد.
شيعه ما، كسى است كه به عقيده ما معتقد است و به خاطر ما دوستان خود را ترك مىگويد و كسانى را كه با او بيگانه اند، امّا دوستدار مايند، به خود نزديك مىكند و نزديكان خود را كه با ما دشمن اند، از خود دور مىگرداند.
٨٤٧. الكافى- به نقل از عبد اللَّه بن بكير، از مردى-: ما دستهجمعى به خدمت امام باقر عليه السلام رسيديم و گفتيم: اى پسر پيامبر خدا! ما عازم عراق هستيم. به سفارشى بفرما.
امام باقر عليه السلام فرمود: «تواناى شما به ناتوانتان يارى رساند و توانگر شما به تهىدستتان كمك كند. راز ما را فاش نكنيد و امر [امامتِ] ما را بر ملا نسازيد و هر گاه حديثى از ما به شما رسيد، اگر يك يا دو گواه از كتاب خدا برايش پيدا كرديد، آن را بپذيريد، و گرنه نسبت به آن درنگ كنيد و بعداً آن را به ما ارجاع دهيد تا [حقيقت] برايتان روشن شود».