اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٩٣ - ٢/ ١ اهل بيت (عليهم السلام)، چونان كشتى نوح (ع)
كه هر كس بر آن سوار شد، نجات يافت و هر كه از آن باز مانْد، نابود گشت.
١٤٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: ما كشتى نجاتيم. هر كه بدان در آويخت، از خطر نجات يافت و هر كه از آن كناره گرفت، نابود شد. هر كه از خدا حاجتى دارد، بايد به وسيله ما اهل بيت بخواهد.
١٤٨. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اهل بيت من در ميان شما، همچون كشتى نوح اند كه هر كه بدان سوار، نجات يافت و هر كه از آن باز مانْد، به آتش افكنده شد.
١٤٩. امام على عليه السلام: اى كميل! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، روزى بعد از نماز عصر، در نيمه ماه رمضان- در حالى كه مهاجران و انصار گرد آمده بودند-، ايستاده بر دو پاى بر منبر، به من سخنى فرمود كه: «على و دو پسرم از او- كه [هر سه] پاك اند-، از من اند و من از آنهايم. پس از مادرشان، ايشان هم پاك اند. آنان كشتى اند. هر كه بر آن سوار شود، نجات مىيابد و هر كه از آن باز مانَد، فرو مىافتد. نجات يافته [با آن]، در فردوس و فرو افتاده [از آن]، در آتش خواهد بود».
١٥٠. امام على عليه السلام: حسن و حسين، دو نوه [پيامبر در] اين امّت اند. آنها نسبت به محمّد، چونان جاى دو چشم اند در سر، و من چونان جاى دو دستم در پيكر، و فاطمه چونان قلب براى جسم است. مَثَل ما همچون كشتى نوح است كه هر كس بدان سوار شود، نجات يافت و هر كه از آن باز مانْد، غرق شد.