اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٢٩ - ٤/ ٦ حجّ اهل بيت (عليهم السلام)
٧٣٦. الكافى- به نقل از على بن مهزيار-: امام جواد عليه السلام را در سال دويست و پانزده[١٢٦٣] ديدم كه پس از بالا آمدن آفتاب، از خانه خدا وداع كرد و به طواف خانه خدا پرداخت و در هر دور، ركن يمانى و حجر الأسود را استلام مىكرد و چون دور هفتم رسيد، آن را با حَجَر الأسود استلام كرد و با دستش آن را لمس نمود و آن گاه دستش را به صورتش كشيد. سپس به مقام رفت و در پشت آن، دو ركعت نماز گزارد. آن گاه به ملتَزَم، در پشت كعبه رفت و به كعبه چسبيد و شكم خود را برهنه كرد و در همين حال، مدّتى طولانى به دعا پرداخت. سپس از درِ حنّاطين بيرون آمد و رفت.
در سال دويست و هفده، امام عليه السلام را ديدم كه شبانه بيت اللَّه را وداع مىكند و در هر شوط، ركن يمانى و حجر الأسود را استلام مىكند و چون به شوط هفتم رسيد، در پشت كعبه، نزديك ركن يمانى و بالاى سنگ مستطيل، ملتزِمِ بيت شد و شكمش را برهنه كرد. سپس به سوى سنگ آمد و آن را بوسيد و مسحش كرد و به سوى مقام رفت و در پشت آن، نماز گزارد. آن گاه رفت و ديگر به بيت باز نگشت. ايستادن او در ملتَزَم، به قدر هفت شوط طوافِ برخى از اصحاب ما و يا هشت شوط بعضى ديگر بود.
٧٣٧. كتاب من لا يحضره الفقيه- به نقل از محمّد بن عثمان عَمْرى-: به خدا، صاحب اين امر (ولىّ عصر عليه السلام) هر ساله در موسم [حج] حضور مىيابد و مردم را مىبيند و آنها را مىشناسد و مردم هم او را مىبينند؛ ولى نمىشناسندش.
[١٢٦٣]. در متن، سال دويست و بيست و پنج آمده است؛ امّا چون بيشتر نسخهها دويست و پانزده دارند و امامجواد عليه السلام نيز در سال دويست و بيست به شهادت رسيده است، تاريخ درست را آورديم.