اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٠١ - فصل دوم ويژگى هاى جامع ايشان
٤٠٧. امام صادق عليه السلام: ما حجّت خداييم در ميان بندگانش و گواهان او در ميان خلايقش و معتمدان او در وحيَش و گنجوران او در دانشش و وجه او- كه بدان روى مىآورند- و چشم او در ميان مردم و زبان گوياى او و دل ديدهور او و درى كه بدان هدايت مىكند. ماييم آگاهان از امر او و دعوتگران به راهش. خدا با ما شناخته و با ما پرستيده مىشود. ما رهنمايان به سوى خداييم و اگر ما نمىبوديم، خداوند پرستش نمىشد.
٤٠٨. امام صادق عليه السلام: ما ريشه هر گونه خيرى هستيم و هر نيكى، از شاخ و برِ ماست. از اين نيكىهاست: يكتاپرستى، نماز، روزه، فرو خوردن خشم، گذشت از بدى كننده، رَحم بر نادار، پرداختن به كار همسايه، اقرار به فضيلتِ فضيلتمندان.
دشمن ما، ريشه هر گونه بدى است و هر زشتى و پليدكارىاى، از شاخ و برِ ايشان است كه از جمله آنهاست: دروغ، تنگچشمى، سخنچينى، گسستن پيوند، رباخوارى، خوردن نارواى مال يتيم، گذشتن از حدودى كه خداوند بدان دستور داده است، ارتكاب پنهان و پيداى پليدكارى، زنا، دزدى و هر كار زشتى كه با اينها همسو باشد. پس دروغ گفته است هر كه گمان برده با ماست و به شاخههاى ديگران چنگ افكنده است.
٤٠٩. امام كاظم عليه السلام: ما كليد قرآن هستيم. علما در پرتو ما سخن مىگويند و اگر اين [كليد] نبود، هر آينه لال مىشدند.
٤١٠. امام رضا عليه السلام: ما حجّتهاى خداييم در ميان خلايق و جانشينان او در ميان بندگانش و معتمدان او در اسرارش. ما كلمه تقوا و دستاويز استواريم.