اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٨١ - فصل نهم كلّيات مكارم اخلاقى اهل بيت
٨٠٢. امام على عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ناسپاسى مىشد و از كار نيكش سپاسگزارى نمىشد.
احسان ايشان، هم قريشى را فرا مىگرفت و هم عرب و هم عجم را، و چه كسى كار نيك و احسانش براى اين مردم، بيش از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود؟! ما اهل بيت نيز ناسپاسى مىشويم و از ما سپاسگزارى نمىكنند، و مؤمنان برگزيده هم ناسپاسى مىشوند و احسانشان سپاسگزارى نمىشود.
٨٠٣. امام على عليه السلام: ما خاندانى هستيم كه فرمان يافتهايم خوراك اطعام كنيم و به مردم عطايا و صله دهيم و هنگامى كه مردم خواب اند، نماز بگزاريم.
٨٠٤. امام حسن عليه السلام: ما خاندانى هستيم كه هر گاه حق را شناختيم، بدان چنگ در مىزنيم.
٨٠٥. الاحتجاج- به نقل از مصعب بن عبد اللَّه-: آن گاه كه مردم، حسين عليه السلام را احاطه كردند، امام عليه السلام بر اسبش سوار شد و از مردم خواست بدو گوش فرا دهند. او خدا را حمد و ثنا كرد و سپس فرمود: «هان! اين حرامزاده فرزند حرامزاده، مرا ميان درگيرى و خوارى، مخيّر كرده است. هيهات از من كه چنين كنم و هيهات از ما كه تن به خوارى بسپاريم! خدا و پيامبر او و مؤمنان و مادران و پدران پاكمان ابا دارند از اين كه ما فرمانبرى از پَستان را بر مرگى بزرگوارانه ترجيح دهيم».
٨٠٦. امام زين العابدين عليه السلام: خداوند متعال به ما بردبارى و دانش و دليرى و سخاوت و مِهرِ در دل مؤمنان را ارمغان داده است.