اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٤٧ - فصل چهارم سفارش هاى جامع اهل بيت
آنچه خدا با او مىكند، چه خوشايند او باشد يا ناخوشايندش، از خدا خرسند باشد، و خداوند براى كسى كه شكيبا و از او خرسند باشد، كارى خوشايند يا ناخوشايند پيش نمىآورد، مگر آنچه را كه شايسته و خير و صلاح اوست.
بر شما باد مواظبت بر نمازها و [بويژه] نماز ميانه[١٤٥٩] و خاضعانه براى خدا به پا خيزيد كه خداوند در كتاب خود، مؤمنان پيش از شما و شما را به اين، فرمان داده است.
مسلمانان مستمند را دوست بداريد؛ زيرا هر كس آنان را تحقير كند و بر ايشان بزرگى فروشد، بىگمان، از دين خدا منحرف شده است و خداوند، او را تحقير مىكند و او را منفور مىدارد. پدرمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرموده است: «پروردگارم مرا به دوست داشتن مسلمانان مستمند، فرمان داده است. بدانيد كه هر كس يكى از مسلمانان را حقير شمارد، خداوند، نفرت و تحقير خود را بر او مىافكند تا اين كه مردم از او كينه و نفرت به دل گيرند و البتّه كينه و نفرت خدا سختتر است. در باره برادران مسلمان مستمند خود، از خدا بترسيد؛ زيرا آنان اين حق را بر گردن شما دارند كه دوستشان بداريد». خداوند، پيامبر خود را به دوست داشتن ايشان فرمان داده است. بنا بر اين، هر كس كسى را كه خداوند به دوست داشتن او فرمان داده است، دوست ندارد، بى گمان، خدا و پيامبر او را نافرمانى كرده است و هر كس خدا و پيامبرش را نافرمانى كند و با اين نافرمانى از دنيا برود، در زمره گمراهان است.
از غرور و كبر بپرهيزيد؛ زيرا كبر، رداى خداوند عز و جل است و هر كه بر سر اين ردا با خدا كشمكش كند، خداوند، او را در هم مىشكند و روز قيامت، خوارش مىگرداند. زنهار از زورگويى و تعدّى به يكديگر، كه اين خصلت از خصلتهاى مردمان صالح نيست. هر كه تعدّى كند، خداوند، زورگويى او را به خودش بر مىگرداند و يارى خدا نصيب كسى مىشود كه به او زورگويى شده است و هر كه خدا يارىاش رساند، چيره مىگردد و از جانب خدا به پيروزى دست مىيابد. زنهار از حسد ورزيدن به يكديگر، كه كفر، ريشهاش حسادت است!
زنهار از يارى رساندن بر ضدّ مسلمانى ستمديده كه اگر نفرينتان كند، نفرينش در حقّ شما مستجاب مىشود! پدرمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مىفرمود: «دعاى مسلمان ستمديده مستجاب مىشود». به يكديگر يارى رسانيد؛ زيرا پدرمان رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمود: «يارى رساندن به مسلمان، از يك ماه روزه گرفتنِ همراه با اعتكاف در مسجد الحرام، بهتر و اجرش بيشتر
[١٤٥٩]. نماز عصر، و به احتمالى، نماز ظهر.